Allt í vinnslu

Það er vægast sagt nóg að gera hjá mér þessa dagana, ég er eiginlega bara að drukkna. Það er líka brjálað að gera hjá Nonna og mamma verður með ömmu um helgina svo það er ekki góðar líkur á pössun þar. En fyrir mánudaginn verð ég að vera búin með:

• Lagakaflann í ritgerðinni, á ca helming eftir
• Kenningakafla í ritgerð um félagslegar aðstæður fatlaðra, ekki byrjuð á því
• Kynningu um hugtakið University of the Third Age, við María vorum að klára það áðan.

Fyrir þriðjudaginn

• Klára kenningarkafla í annarri ritgerð um fatlaða, ég ætla að vera sniðug og nota sama kafla og á mánudag
• Klára velferðarkaflann í ritgerðinni, ekki byrjuð á því
• Undirbúa mig fyrir hópverkefni í Skipulagi fræðslu, ekki byrjuð á því

Fyrir miðvikudaginn

• Klára sögulega kaflann um menntun í ritgerðinni, ekki byrjuð á því
• Finna heimildir fyrir hópverkefni með Maríu, ekki byrjuð á því

Fyrir fimmtudaginn

• Klára hinn kaflann um menntun í ritgerðinni
• Klára krísukaflann í ritgerðinni
• Klára lokaorð fyrir ritgerðina

Fyrir föstudaginn

• Klára inngang fyrir ritgerðina

Á föstudaginn þarf ég svo að fá lagakaflann frá Róberti frænda, lagfæra ef þarf. Setja ritgerðina í eitt skjal og skila til JTJ.

Fyrir utan þetta er hellingur af lesefni sem situr á hakanum :( HJÁLP

Lögfræðingur eða laganemi

Einhver gefðu þig fram?

The Final Tax!

Við Hildur vorum að spjalla saman í dag um muninn á bálförum og jarðarförum. Hildur var orðin ansi létt á því (ekki í glasi samt) eftir samtalið við RT um ritgerðina og skellti þessu svo skemmtilega fram. Við spáðum fram og til baka um þetta, burtséð frá trúarbrögðum og öllu því þá fannst okkur í raun skárra að vera brenndur, þá verður maður jú ekki étinn.

En þá kom Hildur með gullið, ef maður er jarðaður á hefðbundinn hátt þá er maður í raun að gefa jörðinni sem maður hefur alið allt sitt líf næringu, svona ...final tax :) Það er náttla ekki hægt að þiggja endalaust, einhvern tímann verður maður að gefa af sér og ef þetta er ekki síðasta tækifærið þá veit ég ekki hvað!

...kollegar þínir

Á ég kollega, er ég orðin svo fullorðin? Ég var í viðtali hjá JTJ í gær og hann sagði mér frá samtali sínu við kollega mína. Mér fannst þetta mjög fyndið, að ég skuli eiga kollega!

Hann er alla vega búin að fara yfir uppkastið, ég var orðin mjög stressuð áður en ég hitti hann. Ég bjóst alveg eins við því að hann myndi koma með einhver komment um að bæta við efni, það er bara svo hann eitthvað. Hann sagðist reyndar sakna þess að sjá ekki umfjölllun um samskonar vandamál erlendis en ritgerðin sjálf væri mjög efnismikil og því kæmi það kannski ekki að sök, kannski ég pæli eitthvað í því, ég veit það ekki.

Hann vill að ég stytti einn kafla án þess þó að tapa nokkru úr honum, svo vill hann að ég lengi annan kafla. Auk þess á ég að búa til þráð í gegnum ritgerðina, ég vildi óska þess að ég hefði haft diktafóninn minn hjá honum þegar hann komst á flug. .. svo hérna gætirðu sagt að ekki sé hægt að vísa nemenda úr skólakerfinu, heldur færa hann á milli úrræða velferðarkerfisins...

Ég var alla vega sátt við kallinn, mér fannst hann mjög sanngjarn og ég var alveg sammála hans athugasemdum. En hvenær ég á að skila, það er bara þegar ég er búin.... ég get lofað því að ég á eftir að vinna í þessu alveg fram að útskrift.

Fattarinn smá seinn :)

Gat verið ég var klukkuð, meira að segja tvisvar. Takk elskurnar mínar, Valla og Erna að hugsa til mín :) Á ég að setja fram 10 atriði fyrst það er búið að klukka mig tvisvar eða hvað?

1. Ég er sjúklega hrædd við beljur sem ekki eru bundnar í bás, ég notaði meira að segja Önnu Maju (eldri) sem skjöld í gamla daga þegar við þurftum að standa fyrir beljunum þegar verið var að reka þær.
2. Ég er líka alveg hryllilega lofthrædd, ég svitna á tánum og í lófanum þegar ég er hátt uppi eða horfi á einhvern hátt uppi, alveg sama hvort það er í sjónvarpinu eða í raunveruleikanum.
3. Ég get verið stundum mjög gagnrýnin, stundum einum of án þess að átta mig á því.
4. Ég hef oftar en einu sinni reynt að borga með FS-þvottakortinu í 10-11, Bónus og á kaffistofunni í Odda.
5. Mér finnst ógeðslega gaman að pæla í pólitík, og ég skil ekki fólk sem kýs Sjálfstæðisflokkinn.

Ég læt bara vaða eitt klukk í viðbót :)

1. Mér fannst ógeðslega töff að kýla einhvern í gamla daga og lagði mikið upp úr því að læra að kýla undir ábyrgri leiðsögn gamals vinar sem var ansi reyndur í þeim bransa.
2. Ég æfði mig með einni vinkonu að læra að reykja fyrir partý þegar ég var 14 ára, æfingatólin voru stubbar eftir Maju systir.
3. Ég hélt að ég hefði fundið draumaprinsinn þegar ég var 16 ára, sem betur fer áttaði ég mig á því að samfélagið býður upp á betri drauma.
4. Ég ætlaði að verða gullsmiður þegar ég yrði stór og læra í Finnlandi.
5. Sumir segja að ég sé algjör frekja en ég vil meina að ég sé ákveðin með frekjuívafi.

Svona, þá er þetta komið og ég klukka Hildi Höllu, Ingunni og Sigurrósu

Ingibjörg Hekla

Ingibjörg Hekla er nafnið á nýjustu prinsessunni í fjölskyldunni, mjög fallegt og íslenskt nafn. Prinsessan er sem sagt dóttir Jóhönnu og Jóhanns, ég átti alls ekki von á þessu nafni, það er orðið svo sjaldgæft að börn í dag fái gömul íslensk nöfn.

Mamma laug því reyndar að Maju að skvísan hefði fengið nafnið Karólína Fjóla.... Maja þagði víst bara í símann. Það hefði reyndar alveg getað verið svo því Guðrún (amman) heitir Guðrún Karólína, Karólínu nafnið hefur reyndar ekki átt neinum vinsældum að fagna í fjölskyldunni.

En með nöfnin, fólk virðist stundum vera í einhverri keppni. Það þykir ekki flott ef að margir heita sama nafni. Eru nöfnin þá ekki falleg? Ég verð að viðurkenna að ég athugaði það ekki hversu margir hétu María Rún, mig langaði að skíra barnið Maríu burtséð frá því að báðar fjölskyldurnar hafi í raun overdosað á því fallega nafni :)

María er annars mjög upptekin af öllum fræðingum samfélagsins þessa dagana. Hún segist vera leikskólafræðingur, ég er háskólafræðingur og Nonni vinnufræðingur. Í skírninni í gær toppaði hún allt, hún sá prestinn en spurði mig svo hvar skírnarfræðingurinn væri.... Hún hélt að presturinn væri bara gestur í skírnarveislunni.

Nóg af bulli núna, uppkastið af ritgerðinni hefur ekki enn sést :)

Alveg pollrólegur

Hann JT er nú með þeim rólegri sem finnast hér á landi, ég held að það sé nokkuð ljóst. Í dag er skiladagur á lokaritgerðum við deildina sem þýðir að ég eigi að skila ritgerðinni minni í dag... ekki alveg. JT er búin að vera með uppkastið af blessaðri ritgerðinni í 10 daga og sagði mér að hafa ekki áhyggjur af frestinum, hann myndi redda því :) Ég sendi honum svo annað uppkast í gær, ég var búin að vinna svolítið í hinu uppkastinu svo að ég ákvað að senda gamla nýjasta eintakið... bara svona smá update. Mig langar samt svo að losna við ritgerðina og fá einkunn fyrir hana, það er alveg nóg annað í pípunum að gera.

Út í allt annað, Sunnefa vinkona er orðin fræg. Ekkert smá fræg, það er viðtal við hana í Vikunni um flakkið og ástina í Chile. Með fylgir ótrúlega flott mynd af henni, kannski ekkert ótrúlega, hún er náttla algjer bjútí in pörsón.

Allir að leggjast á bæn og biðja þess að JT fari að skila mér uppkastinu af ritgerðinni svo ég geti bundið blessunina inn.

Das uppkast is gone

Sko, ég var að senda JTJ uppkastið af ritgerðinni minni. Búin að stytta hana helling en hún er samt ennþá alltof stór :) 16.500 orð (15.000 hámark) og 57 bls. Ég vona að hann sé sáttur við það... reyndar er hvorki Inngangurinn, né lokaorðin í þessum tölum. Ég ætla ekki einu sinni að hugsa um þetta fyrr en ég fæ þetta tilbaka...

Öll börn fæðast vangefin!

Á Íslandi býr misgáfulegt fólk, þökk sér margbreytileika mannkyns. Á næsta borði við mig hér á Hressó sat einn maður, greinilega ekki edrú. Í daglegu tali er vísað til þess hóps sem hann tilheyrir sem róna eða ógæfufólks. Hann var búinn að reyna að tala við mig um eitt og annað, eins og að fá að prufa símann mig og svona þegar hann spurði mig hvað ég væri að gera, samtalið okkar var svona:

ÉG: uppeldisfræði (ég reyndi að svara honum eins snubbótt og ég gat án þess að vera dónaleg)

HANN: Í Háskólanum?

ÉG: Já

HANN: Þú verður að passa þig að læra ekki yfir þig

ÉG: Já

HANN: Þú veist að öll börn fæðast vangefin

ÉG: Nei

HANN: Afhverju kunna þau þá ekki að tala þegar þau fæðast, segja bara gaga og gúgú?

ÉG: Því þau hafa ekki þroska til annars

HANN: Eru þau þá ekki þroskaheft?

ÉG: Nei

HANN: Þarf ekki að kenna þeim að tala?

ÉG: Jú

HANN: Eru þá ekki öll börn vangefin þegar þau fæðast?

ÉG: Nei

HANN: Þú skalt sko ekki þræta um þetta við mig, þú þarft greinilega að læra meira. Ég er sko læknir og veit allt um þetta.

Sagði maðurinn sem vissi ekki hvaða dagur er í dag, og var að spá í því hvort 11.september hefði ekki örugglega verið í gær.

Blessuð sveitin

Að kafna úr stressi lagði ég upp í langferð með mínum nánustu, ferðinni var heitið norðu í Vindhæli en smölun að hefjast. Við gistum í bústað á Blönduósi með Maju, Begga, Önnu Maríu og Ottó Má. Strákarnir voru af stað langt á undan okkur enda fóru þeir í göngurnar en við létum okkur nægja að fara í fyrirstöðu. Reyndar var aldrei þessu vant krögt af fólki upp í dal, rúmlega 20 manns fóru frá Vindhæli annað hvort ríðandi, gangandi eða á bíl.

Við hentumst svo úteftir rétt um hádegi enda héldu allir að féð væri að koma, svo var ekki enda steikjandi hiti og logn. Blessaðar skjáturnar vilja þá oft ekkert koma heim ef veðrið er gott, síðust menn komu niður upp úr fimm þá eftir 12 tíma smölun. Stelpurnar fengu að prufa hestana hjá köllunum eins og alltaf á þessum tíma, en hesturinn sem Nonni fékk var alls ekki svo saklaus. María Rún, Thelma og María Jóna voru búnar að fá að prófa að sitja aðeins á en ég held að það sé næsta víst að María Rún á seint eftir að vilja fara aftur á hestbak. Hesturinn var svo kvikur að þegar Óli var að draga rollu úr kerrunni fældist hesturinn og fyrir ótrúlegt snarræði Maju og Rögnu náði hann aðeins að sparka í Maríu Jónu en ekki stíga á hana. Sjokkið sem allir fengu var gífurlegt, skottan slapp sem betur fer hræðslan sem greip um sig var þvílík, María vildi bara fara heim í sumarbústaðinn.

Það gekk vel að draga og stelpurnar léku sér í réttinni innan um allar kindurnar og Anna María vildi nú helst bara hlaupa með þeim niður á tún þegar verið var að hleypa úr réttinni :) Algjör sveitastelpa. Um kvöldið tók svo við bakstur enda var ég búin að lofa drottningunni minni að halda upp á smá afmæli í sveitinni, það var mjög kósý en Ragna og stelpurnar komu, allir af Vindhæli og Guðrún og Bjarni. Við fórum svo heim rétt fyrir kvöldmat.

Núna er ég bara á fullu að vinna í ritgerðinni til að klára uppkastið í dag eða á morgun því JTJ er að fara til útlanda og ég vill líka bara koma þessu frá mér, ég held að ég tapi mér ef ég vinn mikið meira við þetta eins og er.

Að vinna með skóla!

Allt grunnnámið höfum við fengið að heyra það að maður eigi ekki að vinna með skólanum, og þá sérstaklega ekki þannig að það bitni á náminu. Þegar maður er kominn í framhaldsnám þá kveður við annan tón, það þykir sjálfsagt að vinna með skólanum og námið er sniðið að miklu leyti eftir því. Tímar byrja almennt ekki fyrr en seint á daginn og eru langt fram eftir degi, allt vegna þess að fullt af fólki er að vinna með skólanum. Ég þoli þetta ekki, af hverju eigum við sem erum í fullu námi að "líða" fyrir það að sumir ákveða að vinna það mikið með skólanum að þeir geta ekki mætt á dagvinnutíma. Svo toppaði ein kerling þetta áðan, henni fannst Háskólafjölritun opin á svo óhentugum tíma þar sem hún væri sko að vinna á daginn og kæmist ekki, halló hvað er að?

Sorry, ég er bara pirruð

ÚTSKRIFT Í OKTÓBER????

Var ég eitthvað að misskilja? Á maður ekki að djamma og hafa gaman af lífinu þegar maður útskrifast? ég er nokkuð viss um að þessir blessuðu kennarar hafa gert ráð fyrir því að maður eigi að vera búin að útskrifast þegar skólinn er byrjaður :)

Þetta verður klikkuð önn, og ég sem ætlaði að taka aukafag, ég er sko steinhætt við það. Það er eitthvað trend í gangi hjá öllum kennurum að færa mesta þungann af námskeiðunum á fyrri hlutann til að vera ekki með allt á hælunum í lok annar.... er þessi aðgerð ekki farin úr skorðum þegar allir ákveða að gera það? Og hvað á maður svo að gera í lok annar, bara lesa? Maður spyr sig.

Varðandi útskriftina, ég var svakalega ánægð þegar ég sá að prófið í Skipulagi fræðslu er 25.október en svo minnti Kolla mig á það að við erum að útskrifast á laugardeginum áður (25. er þriðjudagur). Ok, ég hugsaði bara að ég myndi læra vel vikuna áður en samt ná að djamma á útskriftinni. En Dísa var ekki lengi í Draumalandinu, í morgun mætti ég svo í tíma hjá JTJ í Kenningum í fullorðinsfræðslu. Hann ákvað að prófa nýtt form í ár, í hverjum tíma verða nemafyrirlestrar (2 saman) alveg út önnina og svo ein stór ritgerð svo í lokin á prófatíma. Alla vega, við eigum að vera með fyrirlestra á mánudeginum eftir úrskrift... Svo fékk ég mér einn kaffi svona fyrir næsta tíma og þar með var Draumalandið algerlega úr sögunni. Næsti tími var Félagslegar aðstæður fatlaðra, og hvað haldið þið? Þar er hópverkefni fram í lok október, kynningar hefjast 24.október. Ofan á allt þá verður okkur skipað í hópa, til að efla þessa blessuðu samskiptahæfni. Það er fátt ömurlegra en að vera í hópavinnu með önnum köfnu fólki, ég á eftir að verða ein af þessum leiðinlegu.

Ég kem alla vega til með að hafa nóg að gera, ef ég kemst ekki á útskriftina þá fæ ég bara skírteinið í pósti. Eins gott að ég fékk borð í lesstofunni annars myndi ég gera út af við fólkið mitt.

Blessaða ritgerðin mín, the never ending story... Ég held að ég sé á leiðinni að skrifa alltof stóra ritgerð, alla vega miðað við það sem ég er komin með og það sem ég á eftir að gera. Ég er að spá í að sneiða frá smá hluta, redda þessu þannig. Ég er samt eitthvað svo stressuð að ná þessu ekki, ég veit samt alveg að ég næ þessu en ég ætlaði að vera búin og uppkastið átti í það minnsta að vera tilbúið fyrir skólabyrjun. Ég held að ég get fullvissað mig um að ég á eftir að fara á taugum fljótlega þegar skólinn fer á fullt líka, vá hvað ég á eftir að verða óþolandi.

Þegar ég er að læra þá reynist mér oft erfitt að hafa hugann á réttum stað, allskonar hlutir þjóta í gegn sem oftar en ekki tengjast námsefninu ekki neitt. Til dæmis var ég að lesa pistilinn hennar Sigurrósar (www.rosidjusi.blogspot.com) og þá fór ég að hugsa um ef ég ætti samkynhneigða vinkonu, hvernig myndi ég bregðast við? Ég vil meina að ég sé mjög opin og langt frá því að vera fordómafull í garð samkynhneigðra en samt held ég að ég myndi fá smá sjokk, er ég þá ekki fordómafull?

Svo er annað, ég var á einum umræðuvef á netinu áðan, ég held að ég þurfi ekkert að nefna hann neitt sérstaklega :) Alla vega, þar var verið að ræða ýmislegt og til dæmis var ein stelpan að segja frá því hvernig hún stóð upp í hárinu á læknum á LSH eftir að hún komst að því að hún var ólétt, eftir bullandi neyslu. Læknarnir vildu að hún færi í fóstureyðingu og að minnsta kosti annar vildi að hún myndi láta klemma fyrir. Mér er spurn, kona sem misnotaði hefur vímuefni á meðgöngu á hún rétt á því að taka sjálfstæða ákvörðun um að fá að ganga fulla meðgöngu með barnið og ala það upp? Hver getur sett sig í þann stól að banna nokkri manneskju að eiga barn? En hver getur boðið barni að koma í heiminn, ef til vill illa farið af neyslu móðurinnar? Mér persónulega finnst ansi hart að bjóða barn velkomið í heiminn eftir að hafa eitrað fyrir því í móðurkviði með hættulegum efnum. Konur, líkt og þessi sem ég vitnaði til, eru þær að þjóna eigin hagsmunum með því að fæða barnið eða hvað er málið? Ég kemst ekki til botns í þessu.

Stopp, ritgerðin verður ekki til af sjálfu sér! Back to the books!

HALLÓ! Betra er seint en aldrei sagði einhver vitur maður

Þá er ég komin aftur, sumarið er búið og letin sett í skúffu... alla vega í smá tíma. Reyndar verð ég að fá smá auka orku, María er búin að mana mig upp í að klára uppkast af þessari blessuðu ritgerð á miðvikudaginn og svo er skólinn bara að byrja á fullu swingi eftir 10 daga eða svo. Og svo ofan á allt er ég búin að skrá mig í allt of margar einingar, eiginlega 17.5! Sumarið er annars búið að vera mjög fínt, við erum búin að fara í nokkrar útilegur, fara til Færeyja og njóta þess að vera til. Það var mjög gaman í Færeyjum, ótrúlega spes eitthvað, ég kann ekki alveg að lýsa því. Neysluhyggjan hefur greinilega ekki komið við á þessum litlu eyjum á leið sinni yfir Atlantshafið, bensínstöðvar voru sums staðar, ekki alls staðar eins og hér, skyndibitastaðir sáust varla, sjoppur fann ég aldrei og veitingastaðir voru mjög fáir. Eitt lítið moll er í Þórshöfn, svona svipað og Fjörður í Hafnarfirði og miðbærinn minnti einna helst á miðbæinn á Ísafirði. Ég skildi lítið í færeyskunni nema þá helst ef ég sá hana skrifaða, jeminn þá gat maður grátið. Td var sjónbandseftirlit á Select, gosbað í sundlauginni, reyðvín var í boði í brúðkaupinu, Reyði Krossur Færeyja við höfnina og Innanlendismálaráð var í gamla bænum. Heyrðu, svo er búið að fjölga í famelíunni. Maja og Jóhanna frænka áttu með dagsmillibili núna fyrir 11. og 12.ágúst, Jóhanna átti stelpu sem heldur betur dundaði sér í fimleikum í bumbunni og Maja átti algjöran prins sem ákvað að láta hafa svolítið fyrir sér :) Hann fékk nafnið Ottó Már strax og hann fæddist. Ég svolítið búin að kreista hann en ég er ekki enn búin að knúsa Jóhönnu skvísu, það kemur að því.... Over and out

Frábær helgi!

Það er nú ekki seinna vænna en á þriðjudegi að segja svona rétt frá helginni, hún var bara frábær. Unglingurinn minn fékk að fara í ferðalag með vinkonu sinni, henni Rannveigu, föstudaginn norður í Skagafjörð. Við Mosóstelpurnar fórum svo í sumarbústað, enda var Sunnefa nýkomin heim í bili :) Maður verður að nýta tímann vel þegar skvísan er á landinu því hún er vön að fara jafn skjótt og hún kemur heim :) Ég fór upp í Mosó að sækja Kollu, saman fórum við svo í Bónus að versla inn fyrir alla í matinn. Bónusferðin var fróðleg í það minnsta, tja við eigum alla vega ekki eyðibýli. Þegar við komum út í bíl héldum við að við værum alveg á síðasta séns.... ekki alveg. Fannslan hringdi þegar við vorum rétt skriðnar úr Mosó, hún var að bíða eftir farinu sínu og var reyndar búin að bíða frekar lengi.... Við Kolla settum bara í fluggírinn og hentum okkur austur í Öndverðarnes, þegar þangað var komið splæsti Kolla símtali á Höllu til að fá að vita hvar bústaðurinn væri, Halla var nú frekar hissa að við værum komnar því hún var enn heima hjá Ernu. Við vorum sem sagt fyrstar! Við létum samt ekkert deigan síga, við skelltum volgum öllara í okkur og svo komu stelpurnar og þá var farið að hella í sig. Við Guðrún sáum svo um grillið í Grillhúsi Einars, algjör snilld nema hvað að Guðrún fékk vott af reykeitrun. Maturinn var svaka góður en svo var bara haldið áfram drykkju og farið í pottinn. Umræðuefnið í pottinum var að sjálfsögðu kynlíf, hvað annað? Sem betur fer var engin þvinnka á laugardeginum enda kláruðu flestir áfengisbirgðirnar ansi snemma, eða svo héldum við alla vega. Reyndar var slatti í kælinum úti í geymslu. Þegar við vorum svo búnar að þrífa og borða var haldið af stað í bæinn. Þar sem kallinn minn var að vinna eins og stundum áður kíkti ég aðeins á hann. Planið okkar var að fara út að borða, í fyrsta skipti í langan langan tíma. Við fórum á Caruso, maturinn minn var nú ekkert spes, aðeins og kaldur og bragðlaus fyrir minn smekk. Svo kíktum við í bíó, á Mr. & Mrs. Smith, jeminn hvað hún var góð! Svo lá leiðin heim í videó. Við skemmtum okkur alveg konunglega saman, það er mjög langt síðan það var svona gaman hjá okkur :) Þá er þetta komið....

Er þetta ég?

Valhnetutré - Ástríða 21.04-30.04 & 24.10-11.11

___________________________________

Manneskjan stendur föst á sínu og er erfitt að skilja því hún er mjög mótsagnakennd. Hún er oft sjálfhverf og gefur ekki eftir, en á móti kemur að hún er bæði göfuglynd og víðsýn.Það er erfitt að segja til um viðbrögð hennar. Manneskjan er hvatvís og hefur mikinn metnað. Hún er snjöll, en erfið og ósveigjanleg í samskiptum. Hún er mjög afbrýðisöm og ástríðufull. Margir dást að henni, en hún er langt frá því að vera allra.

____________________________________________________

Jæja, er þetta ég eða hvað... Látið mig vita :)

____________________________________________________

Kalt mat: Stundum hugsa ég bara um sjálfa mig, stundum bara um aðra. Nonni segir stundum að ég sé erfið og sumir vilja meina að ég sé þver. Ég er stundum hryllilega hvatvís. Ég hef metnað en stundum týni ég honum og á erfitt með að finna hann. Afbrýðisöm... haha, stundum alltof. Ég hef ekki orðið vör við dásemdir annarra á mér, en ef maður er nú hreinskilinn við sjálfan sig þá var ég nú allra í denn en ekki í dag!

Rauðvín...ó mæg gad!

Valla, Addi og Ingunn voru öll að útskrifast í gær. Til lukku með það! Við fórum fyrst í veislu til Ingunnar í Kópavoginum. Svo fórum við til Völlu og Adda. María dundaði sér að mestu inn í herbergi að kubba og að borða ávexti og grænmeti :) Svo skildu þau mig eftir.... Ég sat með Völlu og vinum hennar fram eftir nóttu að sötra rauðvín í heldur ótæpilegu magni. Elskulegi nágranninn í kjallarnum var búinn að fá nóg af látum (sem voru þá mjög lítil) og hringdi á lögguna rétt fyrir 24. Málunum var nú samt bara reddað, við fórum með taxa heim til Völlu og Adda og héldum áfram að sulla og syngja með gítarspilinu. En svo kom að því bara allt í einu, að ég varð ofurölvi og skottaðist heim þar sem ég byrjaði að æla og æla eins og ég veit ekki hvað. Svo kom nýr dagur og heilsan var vægast sagt slæm. Nonni fór að vinna í morgun og svo að ég þurfti að rífa mig á lappir. Ég ældi og ældi... María fékk svo að fara í heimsókn til vinkonu sinnar svo að ég fór heim og svaf og svaf þar til hún kom aftur heim. Undir kvöldið var heilsan að verða í lagi... Ég held að ég sé loksins búin að læra það að rauðvín á að sötra með mat en ekki drekka og detta í´ða...

Hitti pabba

Pabbi er á landinu, hann kom um síðustu helgi með Monu konunni sinni. Við hittumst öll áðan, ég og María, Maja og Anna María, og Martin, í pizzu hjá Maju. Þegar ég sagði Maríu að við værum að fara að hitta Össa afa vissi hún ekkert um hvern ég var að tala enda hefur hún ekki hitt hann í 1,5 ár og ég hef ekki talað um hann við hana.

Það var alveg ágætt hjá okkur, karlinn er orðinn nokkuð sleipur í dönskunni en dæturnar ansi slappar :) Við spjölluðum um heima og geima á meðan stelpurnar léku sér með tilheyrandi látum.

Ég keyrði svo Martin heim og settið á gistiheimilið, þau fara aftur til Danmerkur á morgun. Martin hitti hann fyrst í dag fyrir utan óvænta uppákomu í Kolaportinu á sunnudag... alveg týpískt. Hausinn á mér er alveg á fleygiferð núna, allt of mikið af tilfinningum í gangi. Það er miklu auðveldara að hafa hann bara úti, það eitt að hitta hann fær mann til að hugsa allt of mikið um gamla tíma þegar maður var lítill og vissi ekki margt. Svona er lífið...

Nákvæmlega..

Snæland.. not my cup of thea. Alla vega þá verð ég ekki í Snæland í sumar, pælið í því ég þarf ekki einu sinni að redda mér fríi á 17.júní! Löng saga og á ekki heima á internetinu. Ég fór í leikhús í gær með Völlu, hún fékk boðsmiða og bauð mér með. Leikritið Ævintýri Þumalínu í sýnt í Borgarleikhúsinu í tilefni 75 ára afmælis Sólheima í Grímsnesi. Leikmyndin var ótrúlega einföld og sýningin var eiginlega svolítið töff, allir búningar og allt var á sviðinu og sögumenn sögðu söguna. Ólafur Ragnar Grímsson lét nú sjá sig þarna en hann heilsaði nú ekki, við ákváðum að erfa það ekki mikið við manninn. Mjög sennilega sá hann okkur ekki enda snérum við baki í hann alla sýninguna og svo vorum heldur ekkert að klína okkur upp á hann, hann virtist hafa nóg að spjalla við liðið. Eftir leikhúsið kíktum við í einn bolla og breyttum aðeins til, við fórum á París en ekki Brennsluna eins og venjulega. Ég var sennilega ekkert skemmtileg því síminn hringdi látlaust þennan stutta tíma sem við vorum þarna, síminn minn sem hringir aldrei. Dagurinn í dag er nokkuð einfaldur:

• Fara í morgunkaffi með Hildi
• Fara á vinnumiðlun
• Taka til heima
• Sækja Maríu
• Sækja Önnu Maríu
• Svo bara eitthvað...